Zwart Wit Liefde

Ik moest dit boek schrijven.

Niet omdat ik wilde, maar omdat mijn lichaam bleef praten terwijl ik niet luisterde.

Niet in woorden. In signalen. Mijn hartslag die versnelde zonder reden. Mijn adem die hoog bleef zitten. Schouders die zich aanspanden alsof ik me constant moest verdedigen. Slapeloze nachten. Een onrust die nergens heen kon.

Dat deel is zichtbaar. Meetbaar. Terug te brengen tot processen in het brein. Daar kan het systeem iets mee.

Maar wat er vanbinnen gebeurde, liet zich niet vastleggen. Hoe een emotie voelt terwijl je erin zit. Hoe angst zich niet aankondigt maar ineens overal zit. Hoe verlangen en onveiligheid door elkaar heen lopen tot je het verschil niet meer herkent.

Geen diagnose. Geen bijlage.

Het bestaat alleen daar waar niemand bij kan. In mij.

En precies daar begon ik mezelf kwijt te raken.

Ik zocht hulp in een wereld die gebouwd is op logica. Op verklaringen. Op wat aantoonbaar is. Mijn ervaringen werden ontleed, maar niet gedragen. Mijn hoofd werd aangesproken, mijn hart bleef buiten beeld.

Verdriet kun je niet uploaden. Wanhoop kun je niet onderbouwen met cijfers. En energie laat zich niet vangen in formules.

Dus bleef ik hangen. Tussen wat ik ervaarde en wat werd erkend. Tussen binnen en buiten. Tussen weten en bewijzen.

We waren twee jongens die elkaar vonden op een plek waar het al pijn deed. Twee tegenpolen. Maar samen voelde ik me heel. Afzonderlijk was ik gebroken. Elkaars spiegel.

Mijn intuïtie fluisterde dat het niet goed was. Ik negeerde mijn gevoel en klampte me vast aan het idee dat dit voor ons kon werken. Een gedachte die sterker was dan mijn gevoel.

Wat ik in mezelf miste, zag ik in hem. Wat ik moest dragen, werd groter door wat er tussen ons ontstond. Het voelde als thuiskomen, maar het was geen veilige plek.

Want tegelijkertijd was hij ook mijn maatje. Degene met wie ik het liefst alle tijd doorbracht. Die ik graag verwende, verzorgde, verraste. Momenten vol creativiteit en zorg, alles om het voor ons samen fijn te maken.

Maar precies die warmte stond haaks op wat ik voelde zodra ik hem niet kon vertrouwen. Het samenspel van liefde en pijn. Van troost en angst.

Hoe kan iets zo intens echt aanvoelen, terwijl het in werkelijkheid een illusie is?

Mijn lichaam voelde het al die tijd. Mijn hart wist het al. Alleen mijn hoofd moest het nog ontdekken.

Langzaam vervaagden mijn grenzen. Langzaam werden mijn behoeften bijgesteld. Langzaam paste ik mezelf aan, alsof het vanzelf ging. Niet omdat iemand dat vroeg. Maar omdat ik had geleerd dat liefde iets is wat je verdient door te geven.

En toch bleef ik geloven. In het verlangen. In het gevoel. In de hoop dat wat echt voelde, ook echt was.

Ik raakte gedeprogrammeerd. Stap voor stap. Alsof ik opnieuw werd ingesteld op de wensen van de ander.

Jaren later zat het nog steeds in mijn lichaam. Herinneringen trokken me terug, alsof het opnieuw gebeurde. De pijn. Het verdriet. De angst mezelf niet meer te kunnen vertrouwen.

Met dit boek kijk ik terug. Om helderheid te brengen in een verleden dat langzaam vervormde. Om te laten voelen wat er gebeurt wanneer innerlijke beschadigingen zich vermommen als liefde. Wanneer trauma elkaar herkent, en versterkt.

Dit is mijn verhaal over wat onzichtbaar blijft. Over wat niet meetbaar is, maar alles bepaalt.

En voordat ik wist wat er werkelijk speelde, begon het hier. Met een scherm. Een naam. En een gevoel dat tegelijk veilig en gevaarlijk was.

Wat ik niet wist: hoe ver dit zou gaan, en wat het me zou kosten.

Dat gevoel zou alles veranderen.